توضیح ساخت تسبیح عقیق

کشش این کارگرانی است که خود اشتغالی بنامند. بررسی PTRC در حدود 5000 کارگر عقیق نشان داد که سه چهارم ماشینهای مورد استفاده خود را ندارند. کمتر از یک درصد سنگهای خام خود را خریداری می کنند یا عقیق تمام شده را می فروشند. و بسیاری از آنها پیش پرداخت می کنند ، یا “باکی” را می گذارند که به طور موثری آنها را به یک تاجر عقیق واگذار می کند ، حتی اگر همه اشکال کار پیوند خورده در هند غیرقانونی است.

سودشاران اینگار ، معاون صدراعظم دانشگاه گجرات ویدیاپیت مستقر در احمدآباد ، در تک نگاری برای مطالعه PTRC نوشت: “خود اشتغالی در کار عقیق یک فریب است.”

نتیجه فاجعه بار است.

برای اینکه سنگ زنی و پولیش عقیق ایمن شود ، تولید کنندگان باید برای ترکیدن گرد و غبار سیلیس کشنده از ترکیبی از آب و مکش استفاده کنند و از تنفس کارگران جلوگیری کنند.

از آنجا که به کارگران Khambhat مبلغی پرداخت می شود که به طور متوسط ​​روزانه 1 دلار است ، آنها قادر به خرید تجهیزات ایمنی اساسی مانند ماسک گرد و غبار نیستند. حاشیه ها به حدی نازک است که حتی واسطه هایی که پنج یا شش کارگر را استخدام می کنند ، نمی توانند برق پمپ های آب و سیستم های اگزوز را تأمین کنند.

خوشمن پاتل ، دبیر یک سازمان بازرگانان منطقه به نام انجمن عقیق کامبای گفت: “رابطه بین تجار و کارگران موقت است.” “اما ما در مورد ایمنی به کارگران توصیه هایی داده ایم.”

به گفته تاجر عقیق ، امروزه یافتن کارگر دشوار است. وی گفت: “حتی فقیر نیز فرزندان خود را به مدرسه می فرستند و شما نمی توانید کارگرانی بی مهارت پیدا کنید.” در نتیجه ، بنگاههای محلی از محصولاتی مانند دانه های تسبیح شده که نیاز به سنگ زنی زیادی دارند – خطرناک ترین روند – به شکل های طبیعی تری که با ایجاد تراش و پولیش ایجاد می شوند ، دور می شوند.

با این وجود ، در سراسر Khambhat ، کارگران هنوز صدها هزار سنگ را به مهره ها خرد می کنند ، و با فشار دادن آنها بر روی یک چرخ عمودی درهم و برهم که ابری از گرد و غبار سیلیس تولید می کند ، قرار می گیرند. بعضی اوقات آنها حتی برای محافظت حتی بدون بانبان روی دهانشان کار نمی کنند.

PTRC با انجام بررسی خانه به خانه در سال 2010 ، تقریباً 5000 نفر از این کارگران صنعت کلبه را شناسایی کرد ، از جمله حدود 1200 کارگر که حفره های مخصوص مهره های سیمی و 700 چرخ را سوراخ می کنند – که بالاترین خطر انقباض سیلیکوز را دارند.

هنگامی که تسبیح عقیق از برخی از این دستگاه های سنگ زنی بازدید کرد ، یک روکش برفی از گرد و غبار سیلیس دستگاه ها را پوشانده است. ما می توانیم سیلیس را در هوا ببینیم و طعم دهیم. از همه بدتر این که ، پردازش در میان روستاهایی که صدها نفر در آن زندگی می کنند ، اغلب فقط در خارج از خانه های کارگران انجام می شد.

در یکی از دهکده ها ، 50 قدم از خانه ای که اخیراً یک دستگاه آسیاب دیگر درگذشته بود ، دو زن برای جمع آوری گرد و غبار ، آهک را برای دانه های بدون آب یا سیستم اگزوز خرد می کردند. لباس پوشیده از ساریس پنبه ای ارزان قیمت و فلیپ فلاپ ، همه آنها برای محافظت بودند باندانها که بینی و دهان خود را پوشانده بودند. یک پولیش درام که سنگها را بهمراه مواد ساینده در می آورد ، در کنار آنها بیکار بود. هوا ازن را چشید و ابر شیری از گرد و غبار سیلیس خورشید را گرفت.

یکی از زنان گفت: “تمام خانواده من این کار را انجام می دهند.” “کاری را برای ما انجام دهید.”

بی تفاوتی در صنعت

جاگدیش پاتل ، از PTRC ، سالها کار کرد تا معامله گران محلی و ارگانهای دولتی مانند شورای ارتقاء جواهرات و جواهرات (GJEPC) را وادار کند تا تصدیق کنند که این صنعت کارگران را می کشد. (دبیر انجمن کامبای آگات و فعال PTRC ارتباطی ندارند ؛ در اینجا پاتل یک نام خانوادگی رایج است).

یک مهندس شیمیایی جسد که چهره مرواریدش متنفر است از مزاج خیرخواهانه یک فعال اتحادیه کارگری ، جگدیش پاتل برای اعتراض به نمایشگاه های تجاری و دیدار با مقامات سازمان بین المللی کار (ILO) و سازمان بهداشت جهانی به هنگ کنگ ، ژنو و بازل سفر کرد. سازمان بهداشت جهانی).

کمیته ملی کار مستقر در آمریكا ، GJEPC تنها پس از گزارش سال 2010 در مورد سیلیكوز در صنعت عقیق هند ، سرانجام به Khambhat برای رسیدگی به این موضوع سفر كرد.

اما هنگامی که GJEPC سرانجام یک جلسه عمومی را برای بحث در مورد سیلیکوز ترتیب داد ، توسط معامله گران انحصار یافت که حاضر به پذیرفتن صنعت این بیماری نبودند.

به گفته این فعال ، هیچ چیز اساسی تغییر نکرده است.

جاگدیش پاتل گفت: “ما می خواستیم شورای [گوهر] مسئولیت این امر را بر عهده بگیرد.” شما حق اخلاقی برای ارتقاء صادرات این محصولات ندارید ، مگر اینکه مسئولیت مرگ و بیماری را بر عهده بگیرید. اما آنها هنوز هیچ کار مثبتی را انجام نمی دهند. ”

یک برنامه GJEPC در سال 2010 برای ایجاد یک تأسیسات امن و عمومی برای کارگران ، که توسط تاجران عقیق تأمین می شود ، می تواند بدترین تأثیر شیوه های بازرگانی آزادانه تنظیم شده در صنعت را از بین ببرد.

اما فعال PTRC ابراز تاسف می کند که هنوز از تخته نقشه کشیده نشده است.

GJEPC می گوید کار در حال پیشرفت است.

سانجی سیگ ، مدیر منطقه ای ، جی جی پی سی جایپور ، از طریق ایمیل به GlobalPost گفت: “این شورا کارگران Khambhat را با خطرات فن آوری مورد استفاده خود حساس می کند.

وی گفت: “مرکز تعالی با کمک دولت هند و دولت ایالت گجرات در Khambhat ایجاد شده است که در آن کارگران با ماشینهای فن آوری غیر خطرناک آموزش خواهند دید.